Iedereen liep eroverheen.
Bijna niemand keek ernaar.
Dat vond ik bijzonder.
De brug deed precies waarvoor ze ooit gebouwd was.
Ze droeg iedere wandelaar naar de overkant.
Zonder aandacht te vragen.
Zonder zelf in het middelpunt te staan.
Ze verbond twee oevers.
Maakte bereikbaar wat anders gescheiden zou blijven.
En hielp mensen verder op hun weg.
Misschien is dat ook leiderschap.
Niet altijd degene zijn die vooroploopt.
Niet degene zijn met de grootste stem.
Of degene die alle aandacht krijgt.
Maar degene die ruimte maakt.
Die vertrouwen geeft.
Die mensen met elkaar verbindt.
Iemand die een veilige overgang mogelijk maakt wanneer een ander nog niet weet hoe hij aan de overkant moet komen.
Goed leiderschap gaat misschien niet over hoeveel mensen naar jou kijken.
Maar over hoeveel mensen dankzij jou verder kunnen.
Zoals de oude brug.
Aanwezig.
Stevig.
En vooral gericht op de volgende stap.